Przestępstwo kradzieży – na czym polega, czy organy ścigania słusznie stawiają mi zarzuty?

Przestępstwo kradzieży należy uznać za jedno z pospolitych przestępstw uregulowanych w polskim systemie prawa. Konstrukcja tego przestępstwa bardzo często niesie za sobą problemy związane z ustaleniem zakresu jego penalizacji, zwłaszcza wobec osób, które z nauką prawa karnego nie miały nigdy do czynienia.

           Przestępstwo to w typie podstawowym zostało unormowane w art. 278 par 1 Kodeksu karnego. Stosownie do tego przepisu:. „kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat”.

            Odpowiedzialność karna za przestępstwo kradzieży wymaga od organów ścigania wykazania wypełnienia przez sprawcę wszystkich ustawowych znamion tego przestępstwa. Innymi słowy prokurator musi udowodnić sprawcy, że jego zachowanie odpowiada treści konstrukcji przestępstwa 278 § 1 k.k. i to w całości.

Nierzadko więc dochodzi do sytuacji kiedy sprawca, któremu organy ścigania stawiają zarzuty popełnienia przestępstwa kradzieży, nie zdaje sobie z sytuacji dowodowej związanej z jego sprawstwem i w takich okolicznościach przyznaje się do zarzucanego czynu oraz opisuje dokładnie jego przebieg.

 

Jakie zatem okoliczności musi prokurator wykazać dowodowo sprawcy?

Szczegółowy opis konstrukcji przestępstwa kradzieży mógłby zająć naprawdę wiele stron opracowania. Ograniczając się jednak do najistotniejszych elementów ustawowych znamion tego przestępstwa, zwrócić przede wszystkimi należy uwagę na poszczególne znamiona:

            Sprawca przestępstwa musi dokonać zaboru rzeczy cudzej, o czym musi mieć pełną świadomość. A więc sprawca musi obejmować swoją świadomością, że rzecz, którą zabiera jest rzeczą cudzą, a więc jest własnością innej osoby (podmiotu). Znamiona strony podmiotowej wymagają więc wykazania najdalej idącej umyślności działania sprawcy, tj. w zamiarze bezpośrednim (dolus directus). Nie będzie zatem przestępstwem zabór cudzej rzeczy, jeśli sprawca nie był pewien, co do tego, że określona rzecz ruchoma nie stanowiła jego własności. Nie będzie stanowić przestępstwa również dokonanie zaboru takiej rzeczy, jeśli sprawca miał choć przypuszczanie, że przysługuje mu wobec rzeczy względne prawo (np. w ramach stosunku użyczenia).

Podobnie sprawca nie odpowie za przestępstwo kradzieży jeśli dokona wszakże zaboru cudzej rzeczy, lecz nie dokona tego “w celu przywłaszczenia”, a więc włączenia do swojego majątku. Poza zakresem odpowiedzialności z art. 278 § 1 k.k. pozostaje zatem zabranie wszakże rzeczy, ale np. w celu krótkotrwałego użycia po którym sprawca planował dokonać zwrotu właścicielowi czy też uprawnionemu podmiotowi.

Przedstawiony w niniejszym artykule opis zawiera tylko drobny przykład wykładni przestępstwa kradzieży. Każdy stan faktyczny zawiera większą bądź mniejszą różnicę, dlatego właśnie w jego oparciu powinno dokonać się właściwej subsumpcji oraz wykładni art. 278 § 1 k.k. w takim celu aby jak najtrafniej dokonać prawno-karnej analizy danego przestępstwa i ostatecznie dokonać oceny w kontekście penalizacji przestępstwa kradzieży  podstawy odpowiedzialności karnej za dane zachowanie sprawcy.

Dlatego też warto zwrócić się z konkretną sprawą do fachowca, który w sposób wykwalifikowany i profesjonalny oceni sytuację prawną danej osoby i udzieli odpowiednich wskazówek dla danej konkretnej sprawy karnej. Stąd zachęcam do pisania komentarzy oraz korzystania z zakładki „pomoc prawna”.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *